Η Ράνια Ατματζίδου Αγιοστρατίτη, είναι πιστοποιημένη Life & Parent Coach από τον ICF, Εκπαιδεύτρια Γονέων και Εκπαιδευτικών στη Θετική Διαπαιδαγώγηση, μέλος του Positive Discipline Association και δημιουργός του www.mindful-parents.gr. Είναι μια υπέροχη σύζυγος και μαμά τριών κοριτσιών, η οποία μέσα από την εκπαίδευση της στο parent coaching, αλλά και βιωματικά, εκπαιδεύει και ενδυναμώνει γονείς, ώστε να καλλιεργήσουν μια καλύτερη σχέση και σύνδεση με τα παιδιά τoυς.
Μάς παραχώρησε μια αποκλειστική συνέντευξη και μοιράστηκε μαζί μας ιδέες, τρόπους και πρακτικές, ώστε να αποκτήσουμε μια πιο υγιή σχέση με τα παιδιά μας. Γιατί όπως είπε και η ίδια, δεν είναι ποτέ αργά για να έρθουμε πιο κοντά με τα παιδιά μας. Ακόμη κι αν έχουν προηγηθεί χρόνια συγκρούσεων ή έντασης, η σχέση δεν είναι κάτι στατικό.
Τι σε ώθησε να ασχοληθείς με το parent coaching ενώ προέρχεσαι από ένα εντελώς διαφορετικό επαγγελματικό υπόβαθρο;
Η ενασχόλησή μου με το parent coaching ξεκίνησε από μια προσωπική ανάγκη, που γεννήθηκε μέσα από τη δική μου εμπειρία ως μητέρα. Έχοντας τρία παιδιά διαφορετικών ηλικιών, βρέθηκα, όπως πολλοί γονείς, μπροστά σε προκλήσεις που δεν έχουν πάντα προφανείς απαντήσεις. Καθώς τα παιδιά μεγάλωναν, ένιωσα ότι χρειάζομαι μια βαθύτερη κατανόηση για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από τις συμπεριφορές τους, ώστε να μπορώ να τα καθοδηγήσω και να τα υποστηρίξω με τρόπο που πραγματικά να τα βοηθά. Σε εκείνη τη φάση της ζωής μου, το life coaching είχε ήδη αρχίσει να
διαμορφώνει τη νέα μου επαγγελματική πορεία. Ήταν μια προσέγγιση που με επηρέασε βαθιά, γιατί με οδήγησε πρώτα σε μια προσωπική αλλαγή. Μέσα από αυτή τη διαδικασία συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη δύναμη έχει η αυτογνωσία και η συνειδητή επιλογή στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους και ιδιαίτερα με τα παιδιά μας. Έτσι στράφηκα στη συνέχεια προς το parent coaching, γιατί συνειδητοποίησα ότι πίσω από πολλές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε οι γονείς, δεν βρίσκεται μόνο η συμπεριφορά του παιδιού, αλλά και ο τρόπος που εμείς ως ενήλικες την ερμηνεύουμε και την προσεγγίζουμε. Από εκεί γεννήθηκε η επιθυμία μου να στηρίζω τους γονείς σε αυτή τη διαδρομή, ώστε να αποκτούν μεγαλύτερη επίγνωση και να χτίζουν μια πιο ουσιαστική σύνδεση μαζί τους.
Γιατί όλα ξεκινούν από τη σύνδεση.
Που θεωρείς ότι οφείλονται οι τόσες πολλές συγκρούσεις με τα παιδιά μας; Γιατί όταν γινόμαστε γονείς είμαστε τόσο αυστηροί με τα παιδιά και έχουμε τόσες πολλές προσδοκίες από αυτά;
Ένας από τους βασικότερους λόγους για τους οποίους προκύπτουν συγκρούσεις με τα παιδιά μας, είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τη γονεϊκότητα. Πιστεύουμε ότι ο ρόλος του γονέα είναι να ελέγχει τις καταστάσεις, να διορθώνει τις συμπεριφορές και να φροντίζει ώστε το παιδί του να είναι διαρκώς χαρούμενο και ευτυχισμένο. Αυτές οι προσδοκίες όμως δημιουργούν ένα μεγάλο βάρος, τόσο για εμάς όσο και για τα παιδιά μας και πολύ συχνά δεν συναντούν την πραγματικότητα. Η απόσταση ανάμεσα στην προσδοκία και στην πραγματικότητα είναι αυτή που δημιουργεί άγχος
και ένταση, που συχνά οδηγούν στις συγκρούσεις. Πίσω από αυτή την ανάγκη μας για έλεγχο, κρύβεται κάτι αρχέγονο, ο φόβος. Ο φόβος ότι αν δεν ελέγξουμε τις καταστάσεις, τα πράγματα ίσως να μην εξελιχθούν όπως περιμένουμε. Έτσι προσπαθούμε να παρέμβουμε, να διορθώσουμε, να κατευθύνουμε γιατί αυτό μας δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ασφάλειας, ότι όσο ελέγχουμε, όλα θα πάνε καλά.
Ο ρόλος του γονέα όμως δεν είναι να δημιουργεί μια τέλεια πραγματικότητα. Είναι να φροντίζει ώστε το παιδί του να αισθάνεται ασφαλές, τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά, και να το βοηθά να αναπτύξει τα χαρακτηριστικά και τις δεξιότητες που θα το στηρίξουν στη ζωή του. Όταν αρχίζουμε να βλέπουμε τη γονεϊκότητα μέσα από αυτή τη διάσταση,
δημιουργούνται και οι προϋποθέσεις για μια πιο υγιή σχέση με τα παιδιά μας.
Ποιος είναι ο τρόπος να έρθουμε πιο κοντά με τα παιδιά μας, όταν έχουν περάσει χρόνια διαφωνιών και καβγάδων; Ισχύει ότι ποτέ δεν είναι αργά και με ποιον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί μια πιο επικοινωνιακή σχέση;
Δεν είναι ποτέ αργά για να έρθουμε πιο κοντά με τα παιδιά μας. Ακόμη κι αν έχουν προηγηθεί χρόνια συγκρούσεων ή έντασης, η σχέση δεν είναι κάτι στατικό. Μπορεί να αλλάξει, όταν αλλάξει και ο τρόπος που στεκόμαστε μέσα σε αυτήν.
Ένα πρώτο βήμα είναι να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε και το δικό μας μέρος ευθύνης στη δυναμική που έχει δημιουργηθεί. Όταν ένας γονέας μπορεί να το εκφράσει με ειλικρίνεια και να κάνει μια προσπάθεια επανόρθωσης, ανοίγει πολλές φορές ένας δρόμος επικοινωνίας που μέχρι τότε έμοιαζε κλειστός. Παράλληλα χρειάζεται να αλλάξει και ο τρόπος που προσεγγίζουμε το παιδί μας, δημιουργώντας χώρο για να το ακούσουμε πραγματικά, χωρίς να βιαζόμαστε να το κρίνουμε ή να επιβάλουμε τη δική μας οπτική. Σε αυτή τη διαδικασία, καθοριστικό ρόλο παίζει η αποδοχή. Όταν ένα παιδί νιώθει ότι ο γονέας του το αποδέχεται γι’ αυτό που είναι, με τα χαρίσματα και τις δυνατότητές του, αλλά και με τις δυσκολίες του και τις δικές του επιλογές, αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια να πλησιάσει και να βρει τη σύνδεση με τον γονέα του. Η σύνδεση δεν χτίζεται μέσα από μια μεγάλη κίνηση, αλλά μέσα από μικρές στιγμές παρουσίας και ειλικρινούς ενδιαφέροντος. Χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Όταν όμως το παιδί αντιληφθεί ότι ο γονέας προσπαθεί να το πλησιάσει όχι για να το κρίνει ή να το ελέγξει, αλλά για να το κατανοήσει και να το υποστηρίξει, τότε είναι πρόθυμο να συνεργαστεί και να εμπιστευτεί.
H προσέγγιση της Dr. Shefali είναι πολύ κοντά στον τρόπο που «δουλεύεις» με τους γονείς. Τι σε έχει κερδίσει στη μέθοδο της και πώς πρακτικά βοηθάς τους γονείς που coachάρεις;
Η ενσυνείδητη γονεϊκότητα (Conscious Parenting) μετατοπίζει την εστίαση από τη συμπεριφορά του παιδιού στον ίδιο τον γονέα. Η προσοχή στρέφεται στον τρόπο που λειτουργούμε εμείς οι ίδιοι. Στο τι συμβαίνει μέσα μας τη στιγμή που αντιδρούμε, ποιες σκέψεις, φόβοι ή προσδοκίες ενεργοποιούνται και πώς όλα αυτά επηρεάζουν τη σχέση μας με το παιδί μας. Έτσι, η γονεϊκότητα δεν αφορά μόνο στο πώς θα διαχειριστούμε το παιδί, αλλά και στον τρόπο που λειτουργούμε εμείς οι ίδιοι ως γονείς. Αυτή η μετατόπιση δεν γίνεται για να ενοχοποιήσει τον γονέα. Γίνεται για να τον βοηθήσει να κατανοήσει ότι το πώς προσεγγίζει τις καταστάσεις, επηρεάζεται βαθιά από τις πεποιθήσεις, τις εμπειρίες και τα μοτίβα σκέψης που έχει διαμορφώσει στη ζωή του. Όταν ο γονέας αρχίζει να αναγνωρίζει αυτά τα μοτίβα, αποκτά μεγαλύτερη επίγνωση του εαυτού του, στον τρόπο που στέκεται απέναντι στο παιδί του. Στην επικοινωνία μου με τους γονείς, αυτή η οπτική αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της διαδικασίας. Όταν συζητάμε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν με το παιδί τους ή για τις μεταξύ τους συγκρούσεις, προσπαθούμε να δούμε όχι μόνο τι συμβαίνει στη συμπεριφορά του παιδιού, αλλά και τι ενεργοποιείται στον ίδιο τον γονέα εκείνη τη στιγμή. Παράλληλα εξετάζουμε τη δυναμική της σχέσης και τις ανάγκες του παιδιού, ώστε ο γονέας να μπορεί να ανταποκρίνεται με μεγαλύτερη επίγνωση και κατανόηση.
Γιατί τα παιδιά μας, μάς πυροδοτούν και μας κάνουν trigger «αδούλευτα» δικά μας θέματα και κατά πόσο θεωρείς ότι ισχύει ότι για να μεγαλώσεις το παιδί σου μ’ έναν υγιή και ισορροπημένο τρόπο, πρέπει να «σπάσεις» τον τρόπο που μεγάλωσες εσύ, γιατί τα παιδιά μας έρχονται στη ζωή μας για να καθρεφτίσουν ό,τι δεν έχουμε «δουλέψει» και δεν αντέχουμε να αντικρίσουμε μέσα μας.
Τα παιδιά μας, μάς πυροδοτούν τόσο έντονα γιατί αγγίζουν τα πιο ευάλωτα και ασυνείδητα κομμάτια μας. Η σχέση μας μαζί τους, είναι μια βαθιά και ιδιαίτερη σχέση. Μας συνδέει με την αγάπη, την ευθύνη, αλλά και με τη δική μας ιστορία ως παιδιά. Έτσι, στιγμές που εξωτερικά μοιάζουν μικρές, μέσα μας μπορεί να ενεργοποιούν κάτι πολύ μεγαλύτερο γιατί τα παιδιά δεν συναντούν μόνο τον συνειδητό εαυτό μας, αλλά και όλα όσα έχουμε μάθει να κουβαλάμε αυτόματα. Τους
τρόπους με τους οποίους μεγαλώσαμε, τις πεποιθήσεις που διαμορφώσαμε, όσα μας πλήγωσαν, όσα μας έλειψαν, αλλά και όσα μάθαμε να θεωρούμε σωστά ή λάθος. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν στοιχεία που μπορεί να είναι πολύτιμα και να θέλουμε να τα κρατήσουμε και άλλα που είναι σημαντικό να τα επανεξετάσουμε, όταν διαπιστώνουμε ότι δεν μας εξυπηρετούν ή μας περιορίζουν. Σε αυτό το πλαίσιο, κάθε γενιά καλείται να αναγνωρίσει ό,τι δεν λειτούργησε στο παρελθόν και να επιλέξει διαφορετικά, ώστε να μη μεταφέρεται ασυνείδητα στο μέλλον.
Τα παιδιά μπορούν πράγματι να λειτουργήσουν σαν ένας καθρέφτης για τον γονέα γιατί η εγγύτητα αυτής της σχέσης φέρνει στην επιφάνεια πλευρές του εαυτού μας που ίσως δεν είχαμε παρατηρήσει μέχρι τότε. Η στενή επαφή, η συναισθηματική ένταση οι προσδοκίες που έχουμε αλλά και η ευθύνη που νιώθουμε για τα παιδιά μας, κάνουν πιο ορατά όσα κρύβουμε μέσα μας. Κι αυτό μπορεί να γίνει μια ευκαιρία για μεγαλύτερη επίγνωση και κατανόηση του εαυτού μας.
Γιατί μέσα από τη γονεϊκότητα δεν μεγαλώνει μόνο το παιδί. Μεγαλώνει και ο ίδιος ο γονέας.
Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στην Έφη Αργυροπούλου
Δημιουργό του www.findycoach.gr
Positive Psychology Coach
Author
Αποστολή και στόχος της είναι η Ψυχική Ενδυνάμωση γυναικών, μαμάδων και μαμάδων με αυτιστικά παιδιά.
- Τα παιδιά μπορούν πράγματι να λειτουργήσουν σαν ένας καθρέφτης για τον γονέα - 11 Μαρτίου 2026
- Το coaching σε βοηθά να αποφασίσεις «πώς θέλεις να είσαι από εδώ και πέρα» - 20 Ιανουαρίου 2026
- Όταν αλλάζεις επίπεδο αντίληψης, αλλάζεις τον τρόπο που ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα προβλέπουν την πραγματικότητα - 15 Ιανουαρίου 2026
