Όταν το μυαλό δεν μας αφήνει να προχωρήσουμε

Πόσες σκέψεις κάνουμε καθημερινά; Χιλιάδες! Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η ποιότητά τους; Πώς μας επηρεάζουν μέσα στην ημέρα αλλά και μακροπρόθεσμα;

Ας πάρουμε για παράδειγμα έναν στόχο που βάζουμε. Είναι κάτι που μας γεμίζει χαρά, ενθουσιασμό, παρακίνηση, διάθεση να κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να τον κατακτήσουμε.

Έπειτα; Αρχίζουν οι σκέψεις να γίνονται πιο βαθιές, πιο πολλές και μπλέκονται μεταξύ τους. Μαζί με αυτές, αρχίζουν να μπλέκονται και τα συναισθήματα. Εναλλάσσονται και τελικά νιώθουμε να εξαντλούμαστε – νοητικά και ψυχικά.

Στο τέλος, αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για το αν θα καταφέρουμε τον στόχο. Ίσως σκεφτούμε: «Τελικά, ίσως αυτό δεν είναι για μένα». Το αποτέλεσμα; Χάνεται μια ευκαιρία να δημιουργήσουμε κάτι, το οποίο είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Γιατί κάθε στόχος, εμπεριέχει σημεία του εαυτού.

Κι αν αυτό το “κάτι” ήταν μια δυνατότητα να προσφέρει κάτι σημαντικό και στους άλλους; Γιατί να χαθεί έτσι, άδοξα;

Ορισμένες φορές μας φαίνεται ανέφικτο να απαλλαγούμε από την υπερβολική σκέψη. Πολλοί παράγοντες συνηγορούν σε αυτό. Όμως χρειάζεται να κατανοήσουμε πως το πιο σημαντικό είναι να προσπαθούμε, με όποιον τρόπο μπορούμε, να καθαρίζουμε το μονοπάτι του μυαλού μας – για να μπορούμε με καθαρότητα να περπατάμε προς τα εκεί που θέλει η καρδιά μας.

Εκείνη ξέρει πάντα τι είναι σωστό. Μας παρακινεί να θέτουμε στόχους που χτίζουν τη ζωή μας.

Ίσως αυτό δεν το γνωρίζουμε από την αρχή. Βιώνοντας όμως τη ζωή και τις εμπειρίες της, έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι θέλουμε, επιτέλους, να κάνουμε πράγματα που μιλάνε μέσα μας.

Δεν χρειάζεται να σταματήσουμε τις σκέψεις. Αρκεί να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ποιες μας οδηγούν και ποιες μας κρατούν πίσω.

Όσο πιο καθαρά βλέπουμε μέσα μας, τόσο πιο σταθερά μπορούμε να κάνουμε βήματα προς αυτό που έχει ουσία για εμάς. Δεν χρειάζεται να είμαστε σίγουροι για όλα. Χρειάζεται μόνο να ξεκινήσουμε.