Γιατί οι ίδιοι κύκλοι επανέρχονται;

Σας έχει τύχει ποτέ να έχει κλείσει ένας κύκλος στη ζωή σας και, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, να ανοίγει ξανά; Είναι κάτι που συμβαίνει αρκετές φορές στη ζωή των ανθρώπων. Έχετε αναρωτηθεί γιατί;

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη μοναξιά. Για ένα χρονικό διάστημα νιώθετε μόνοι· δεν έχετε ουσιαστικά έναν άνθρωπο να σας ακούσει, να σας δει όπως πραγματικά είστε, να σας αποδεχτεί με όλα τα χαρακτηριστικά σας. Ναι μεν έχετε παρέες, αλλά όταν θέλετε να ανοίξετε την καρδιά σας, φαίνεται πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι «εκεί». Απογοητεύεστε, κλείνεστε και δεν μιλάτε σε κανέναν για ό,τι σας απασχολεί.

Κάποια στιγμή, εμφανίζεται ένας άνθρωπος. Νιώθετε πως τώρα ναι, μπορείτε να δείξετε ποιοι είστε και να γίνετε αποδεκτοί. Περνάει ο καιρός, μοιράζεστε τη ζωή σας, και ξαφνικά, αυτός ο άνθρωπος δεν σας αποδέχεται πια. Φεύγει από τη ζωή σας, αφήνοντάς σας με θλίψη, απορία, πικρία.

Τι έχει συμβεί εδώ; Πώς γίνεται να χάθηκε εκείνος ο ένας άνθρωπος που σας άκουγε και σας στήριζε;

Έτσι, ο κύκλος αυτός φαίνεται να κλείνει. Όμως, αν το κοιτάξουμε πιο βαθιά, τι θα δούμε;

Ποιες ήταν οι κινήσεις μας που έφεραν αυτόν τον άνθρωπο τόσο κοντά; Τι προσδοκίες είχαμε; Πόσο εύκολα τον εμπιστευτήκαμε;

Είναι ίσως απαραίτητο να κοιτάξουμε μέσα μας και να καταλάβουμε τι ήταν αυτό που μας έκανε να δεθούμε μαζί του. Ήταν όντως μια αληθινή σύνδεση, ή μήπως προβάλαμε επάνω του τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας;

Σε τι κατάσταση ήμασταν όταν μπήκε στη ζωή μας; Τον είδαμε σαν συνοδοιπόρο ή μήπως στηριχτήκαμε υπερβολικά πάνω του;

Δυστυχώς – ή ευτυχώς – αυτή η συνειδητοποίηση έρχεται συχνά μέσα από τον πόνο. Όμως αυτός ο πόνος είναι απαραίτητος, γιατί μας βοηθά να κατανοήσουμε τον εαυτό μας.

Είναι αλήθεια πως δεν μεγαλώνουμε με τρόπους που μας ενθαρρύνουν να γνωρίσουμε ποιοι είμαστε. Η αυτογνωσία είναι δική μας ευθύνη — και συνήθως έρχεται μέσα από καταστάσεις που μας φτάνουν στα όριά μας. Το πώς θα το ερμηνεύσουμε αυτό, όμως, είναι καθοριστικό. Είμαστε άτυχοι; Μήπως δεν είμαστε αρκετοί;

Όχι. Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο.

Η κοινωνία μάς έχει εμφυσήσει πεποιθήσεις που δεν βοηθούν την εξέλιξή μας. Όμως, με τη γνώση και τα εργαλεία που διαθέτουμε σήμερα, μπορούμε να δούμε καθαρά: ποια είναι η θέση μας στον κόσμο, ποιοι είμαστε πραγματικά, τι θέλουμε να βιώσουμε – και πώς όλα αυτά μπορούν να μας βοηθήσουν να μεταμορφώσουμε τη σκέψη μας και να φτάσουμε εκεί όπου επιθυμεί η καρδιά μας.

Η αυτοπαρατήρηση και η αυτογνωσία είναι ένας δύσκολος δρόμος. Προϋποθέτουν ανάληψη ευθύνης και ανάγκη για δράση. Το μονοπάτι της αυτοανακάλυψης είναι δύσβατο· χρειάζεται μεγάλη θέληση και εσωτερική δέσμευση. Όμως είναι απόλυτα βέβαιο πως, όταν τα καταφέρουμε, δεν θα θέλουμε ποτέ ξανά να χάσουμε αυτό το συναίσθημα της πληρότητας και της εσωτερικής γαλήνης.

Πρέπει λοιπόν να πάρουμε τα μαθήματα από το κλείσιμο του κάθε κύκλου και να συνεχίσουμε να προχωράμε με πίστη και ελπίδα ότι θα τα καταφέρουμε.

Και τότε, ο κύκλος αυτός θα ανοίξει ξανά – αλλά αυτή τη φορά συνειδητά. Οι άνθρωποι που θα έρθουν κοντά μας θα είναι αυθεντικοί, όπως ακριβώς θα είμαστε κι εμείς, μετά από αυτή την υπέροχη διαδρομή.

Αξίζει τον κόπο όλη η διαδικασία.

Ας εμπιστευτούμε αυτό που επιθυμεί η καρδιά μας και ας ανοίξουμε τις πόρτες της ψυχής μας στο φως.